अर्को दसैँमा सानु आइपुगी, तर बाबा आउनुभएन – कान्ति गुरुङ श्रेष्ठ

मेरो प्यारो बाबा ❤️🙏 ।

एक वर्ष बित्यो, तर मनले अझै बिदाइ गर्न सकेको छैन …. ।

समय बित्दै जाँदो रहेछ, बाबा, तर समयसँगै आफ्ना प्रिय मान्छेको सम्झना र उनीहरूप्रतिको माया कहाँ मेटिँदो रहेछ र! तपाईं हामीबाट टाढा हुनुभएको एक वर्ष पूरा भएछ। तर मेरो मनले आजसम्म पनि तपाईं हामीमाझ हुनुहुन्न भन्ने सत्यलाई पूर्ण रूपमा स्वीकार गर्न सकेको छैन। लाग्छ, हिजोअस्ति मात्रै त तपाईं मसँग हुनुहुन्थ्यो। तपाईंको माया, तपाईंको स्नेह र मलाई बोलाउने त्यो प्यारो आवाज आज पनि मेरो मनमा उत्तिकै ताजा छ।

बाबा, तपाईंकी सानु आज पनि उस्तै छे। सानासाना कुरामा तपाईंलाई सम्झिने, मन दुख्दा तपाईंलाई खोज्ने र तपाईंको याद आउँदा आँखाभरि आँसु बोकेर बस्ने।

तपाईंको अभावले जीवन त रोकिएको छैन, बाबा, तर जीवनको एउटा महत्त्वपूर्ण हिस्सा भने सधैँका लागि खाली भएको छ।

त्यो फोन, जसले फेरि एकपटक मन भत्कायो

लक्ष्मीपूजाको पूजा सकेर भर्खरै बसेकी थिएँ। त्यही बेला नेपालबाट ठूलो छोरा अर्जुनको फोन आयो। फोनको स्क्रिनमा उसको नाम देख्नेबित्तिकै मन चिसो भयो। एकाएक मनमा अनेकौँ कुरा खेल्न थाले। फोन अनूपतिर फालिदिएँ। त्यो क्षण मनभित्र कस्तो आँधी चल्यो, शब्दमा व्यक्त गर्न सक्दिनँ।

एकछिन त संसार नै सुनसान भएजस्तो लाग्यो। आँखाभरि आँसु भरिए, मन भारी भयो। फेरि त्यही पीडाले मुटु चिर्‍यो, जुन पीडासँग म यो एक वर्षदेखि बाँचिरहेकी छु।

आज मेरो बाबा हामीमाझ हुनुहुन्न भन्ने सत्यले फेरि एकपटक भित्रैदेखि भत्कायो।

कहिलेकाहीँ एउटा फोन, एउटा आवाज वा एउटा सानो घटनाले मनभित्र लुकाएर राखेको पीडालाई फेरि सतहमा ल्याइदिँदो रहेछ। अरूका लागि त्यो सामान्य क्षण हुन सक्छ, तर आफ्ना प्रियजन गुमाएका मानिसका लागि त्यही क्षण पुरानो घाउ फेरि बल्झिने कारण बन्न सक्छ।

बाबा, तपाईंलाई गुमाएको एक वर्ष बितिसक्यो। तर तपाईंको सम्झनासँग जोडिएका ती क्षणहरू आज पनि हिजोजस्तै लाग्छन्।

अर्को दसैँमा आउँछु भन्ने सानु आइपुगी, बाबा!

बाबा, तपाईंलाई याद छ नि, तपाईंले भन्नुभएको थियो, “अर्को दसैँमा आउँछु है।”

त्यही आशा बोकेर म परदेशिएकी थिएँ। मनमा अर्को दसैँमा घर फर्किने, तपाईंलाई भेट्ने, तपाईंसँग बसेर कुरा गर्ने र तपाईंको माया सँगाल्ने अनेकौँ सपना थिए।

अर्को दसैँमा आउँछु भनेर परदेशिएकी तपाईंकी सानु यो दसैँमा त आइपुगी, बाबा, तर तपाईं आउनुभएन।

यो वाक्य सम्झिँदा मन कति दुख्छ, कसरी भनूँ?

घर फर्किएपछि मनले खोज्ने पहिलो न्यानोपन नै आफ्ना मान्छेको हुँदो रहेछ। घर उही हुन्छ, आँगन उही हुन्छ, बाटो उही हुन्छ, तर आफूलाई माया गर्ने मान्छे नहुँदा ती सबै कुरा भएर पनि केही नभएजस्तो लाग्दो रहेछ।

कहिलेकाहीँ अझै पनि लाग्छ, ढोका खोल्दा तपाईं मुस्कुराउँदै आउनुहुनेछ। पहिलेजस्तै मलाई बोलाउनुहुनेछ। म दौडिएर तपाईंको नजिक पुग्नेछु र तपाईंको अँगालोमा हराउनेछु।

तर अर्को क्षण वास्तविकताले झस्काउँछ। तपाईं फर्केर आउनुहुन्न भन्ने सत्यले फेरि आँखामा आँसु ल्याउँछ।

समयले मलाई अगाडि बढ्न सिकाइरहेको छ, बाबा, तर तपाईंको अभावसँग बाँच्न सिक्ने प्रक्रिया अझै सकिएको छैन।

किनमेल गर्दा झस्किएको मन

नेपालमा आमालाई भेट्न आउँदा किनमेल गर्न गएकी थिएँ। सबैका लागि केही न केही किनेँ। कसलाई के मन पर्छ, कसका लागि के लैजाने भन्ने सोच्दै सबैको भाग सम्झिएँ।

तर अचानक मन झस्कियो।

सबैका लागि केही न केही किनेकी रहेछु, तर आफ्नै बाबाका लागि त केही पनि किनिनँछु!

त्यो क्षण मनभित्र कस्तो पीडा उठ्यो, बाबा!

पहिले तपाईंका लागि पनि केही किनूँ, तपाईंलाई यो मन पर्ला कि त्यो मन पर्ला भनेर सोच्न पाइन्थ्यो। तपाईंलाई मन पर्ने कुरा खोज्न, तपाईंका लागि केही रोज्न र आफ्नै हातले तपाईंलाई दिन पाउँदा मन कति खुसी हुन्थ्यो।

आज तपाईंका लागि केही किन्न खोज्दा मनले हजारौँ प्रश्न गर्छ।

बाबा, अब तपाईंलाई के किनिदिऊँ? कहाँ लगाइदिऊँ? कसलाई दिऊँ?

उत्तरविहीन ती प्रश्नसँगै आँखाबाट आँसु झर्न थाले।

आफूले माया गर्ने मान्छेका लागि उपहार किन्नु सामान्य कुरा रहेछ, तर त्यो मान्छे नै नहुँदा उसका लागि केही किन्न नपाउनु पनि कति ठूलो पीडा हुँदो रहेछ भन्ने कुरा मैले त्यही क्षण महसुस गरेँ।

तपाईंका लागि किन्नुपर्ने वस्तुहरू त बजारमा अझै छन्, बाबा, तर ती वस्तु ग्रहण गर्ने तपाईंका हातहरू अब छैनन्। तपाईंलाई दिनुपर्ने माया अझै मेरो मनमा उस्तै छ, तर त्यो माया तपाईंको हातमा राखिदिन पाउँदिनँ।

सायद आफ्ना प्रियजन गुमाएका सन्तानले मात्र बुझ्न सक्छन्, सम्झनामा बाँचेको मान्छेलाई केही दिन नपाउनुको पीडा कति गहिरो हुन्छ।

तपाईंको माया अझै मभित्र जीवित छ

बाबा, यो एक वर्षमा मैले कति पटक तपाईंलाई सम्झिएँ, कति पटक मनमनै तपाईंसँग कुरा गरेँ र कति पटक आँसु लुकाएर हाँसेँ, त्यसको हिसाब मसँग पनि छैन।

अरूका अगाडि आफूलाई बलियो देखाउने प्रयास गर्छु। आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्छु, हाँस्छु, बोल्छु र जीवनलाई अगाडि बढाउँछु। तर मनको कुनै कुनामा तपाईंको अभाव सधैँ जीवित छ।

तपाईंलाई सम्झिँदा कहिले मन मुस्कुराउँछ, कहिले आँसु झर्छ। तपाईंका पुराना सम्झनाहरूले कहिले खुसी दिन्छन्, कहिले त्यही खुसीसँगै तपाईं अब फर्केर आउनुहुन्न भन्ने पीडा थपिदिन्छन्।

तैपनि बाबा, म आफूलाई सम्झाउँछु, तपाईंले जीवनभर धेरै दुःख गर्नुभयो। परिवारका लागि अनेकौँ संघर्ष गर्नुभयो। अब जहाँ हुनुहुन्छ, त्यहाँ शान्तिमा हुनुहुन्छ होला। कुनै पीडा छैन होला, कुनै दुःख छैन होला।

यही सोचेर मन बुझाउने प्रयास गर्छु।

तर एउटा कुरा भने मैले बुझेकी छु, बाबा।

मान्छे शारीरिक रूपमा टाढा हुन सक्छ, तर उसले दिएको माया, सिकाएको संस्कार र जीवनमा छोडेको प्रभाव कहिल्यै टाढा हुँदैन।

तपाईं आज मेरो आँखाअगाडि हुनुहुन्न, तर तपाईंले दिनुभएको माया मेरो व्यवहारमा छ। तपाईंले सिकाउनुभएका कुराहरू मेरो सोचमा छन्। तपाईंले देखाउनुभएको बाटो मेरो जीवनमा छ।

तपाईंको अस्तित्व मेरो सम्झनामा मात्र सीमित छैन, बाबा। तपाईंले मलाई दिनुभएको माया र संस्कारमार्फत तपाईं आज पनि मेरो जीवनको हिस्सा हुनुहुन्छ।

नाति आकुमा तपाईंलाई भेट्छु, बाबा!

बाबा, तपाईंको प्यारो नाति कृत आकुले मेरो मनमा तपाईंको सम्झनालाई अझ नजिक बनाइदिएको छ।

उसले मलाई ‘सानु’ भन्छ। ठ्याक्कै तपाईंले बोलाउनुभएजस्तै।

उसको मुखबाट ‘सानु’ सुन्दा एकछिन त तपाईं नै मलाई बोलाइरहनुभएको जस्तो लाग्छ। मन अनायासै विगततिर फर्किन्छ। तपाईंको आवाज कानमा गुञ्जिएजस्तो हुन्छ।

उसको खाने, हिँड्ने, बोल्ने र व्यवहार गर्ने सानासाना बानीमा पनि तपाईंको झल्को भेट्छु। कहिलेकाहीँ उसलाई हेरेर मनमनै भन्छु, “बाबा, तपाईंको माया त यो बच्चाभित्र पनि जीवित रहेछ।”

आकुलाई माया गर्दा तपाईंको माया सम्झिन्छु। उसलाई अँगालो हाल्दा तपाईंको न्यानोपन खोज्छु। उसको बोली सुन्दा तपाईंको आवाजको झल्को पाउँछु।

सायद यही नै सम्बन्धको सुन्दरता हो, बाबा। एउटा पुस्ताले अर्को पुस्तालाई केवल अनुहार वा रगतको नाता मात्र दिँदैन, उसले माया, संस्कार, व्यवहार र सम्झनाको निरन्तरता पनि दिन्छ।

तपाईंले मलाई दिनुभएको माया आज म आकुलाई दिइरहेकी छु। तपाईंले मलाई बोलाउनुभएको प्यारो नाम आज उसले मलाई बोलाइरहेको छ।

तपाईंको जीवन समाप्त भएको होला, बाबा, तर तपाईंले बाँड्नुभएको माया अझै अर्को पुस्ताको बोली र व्यवहारमा बाँचिरहेको छ।

आकु मेरो नाति मात्र होइन, तपाईंको सम्झनासँग जोडिएको मेरो मुटुको एउटा टुक्रा पनि हो।

अधुरै रहेका अँगालो र कुराहरू

बाबा, तपाईंलाई फेरि एकपटक अँगालो हाल्न पाए कस्तो हुन्थ्यो होला!

तपाईंको छातीमा टाउको राखेर मनभरि रुन पाए, तपाईंको हात समातेर केही बेर बस्न पाए, तपाईंलाई मनका सबै कुरा भन्न पाए, सायद मनमा थुप्रिएका धेरै पीडा हलुका हुन्थे होला।

तपाईंलाई भन्न बाँकी कति कुरा थिए। देखाउन बाँकी कति माया थियो। तपाईंसँग बिताउन बाँकी कति पल थिए।

तर जीवनले ती सबै कुरा पूरा गर्ने अवसर फेरि दिएन।

हामी प्रायः आफ्ना प्रियजन सधैँ साथमा रहन्छन् भन्ने ठान्छौँ। भेट्न, बोल्न, माया व्यक्त गर्न र सँगै समय बिताउन भोलि पनि अवसर पाइन्छ भन्ने सोचमा आजका धेरै कुरा अधुरै छोड्छौँ।

तर जीवनले सधैँ भोलिको ग्यारेन्टी दिँदैन रहेछ।

तपाईंलाई गुमाएपछि मैले अझ गहिरो गरी बुझेकी छु, आफ्ना मान्छेसँग बिताएको समय नै जीवनको सबैभन्दा अमूल्य सम्पत्ति रहेछ। उनीहरूलाई दिएको माया, सँगै बाँडेका खुसी र मनदेखि बोलेका शब्दहरू नै पछि सम्झनाका सबैभन्दा प्रिय आधार बन्दा रहेछन्।

आज तपाईंलाई अँगालो हाल्न सक्दिनँ, बाबा। तर तपाईंलाई माया गर्न भने रोकिएकी छैन। आज तपाईंको हात समात्न सक्दिनँ, तर तपाईंले समातेर हिँडाउनुभएको जीवनको बाटोमा अघि बढिरहेकी छु।

तपाईंलाई भेट्न सक्दिनँ, तर तपाईंलाई सम्झिन कुनै दूरीले रोक्न सक्दैन।

शोकलाई शक्तिमा बदल्ने प्रयास

बाबा, तपाईंको अभावले मलाई धेरै कुरा सिकाएको छ।

जीवन अनिश्चित छ भन्ने कुरा त थाहा थियो, तर आफ्नै जीवनमा यति गहिरो गरी महसुस गर्नुपर्ला भन्ने लागेको थिएन। समयले धेरै कुरा बदल्दो रहेछ। मानिसहरू छुट्टिँदा रहेछन्। जीवनमा केही रिक्तता सधैँका लागि रहँदा रहेछन्।

तर त्यही जीवनले सम्झनाका रूपमा अमूल्य उपहार पनि दिँदो रहेछ।

तपाईंले मलाई दिनुभएको माया, सिकाउनुभएका संस्कार र देखाउनुभएको जीवनको बाटो मेरो शक्ति बनेका छन्। तपाईंको अभावले रुवाउँछ, तर तपाईंको सम्झनाले फेरि उठेर अघि बढ्न पनि सिकाउँछ।

म चाहन्छु, बाबा, तपाईंले मलाई जहाँबाट हेरिरहनुभएको भए पनि आफ्नो छोरीप्रति गर्व गर्न सक्नुहोस्। दुःख आए पनि हिम्मत नहारूँ। कठिनाइ आए पनि आफ्नो जिम्मेवारीबाट पछि नहटूँ। जीवनले जस्तोसुकै परिस्थिति दिए पनि तपाईंले सिकाउनुभएका राम्रा संस्कार नछोडूँ।

मलाई थाहा छ, तपाईं फर्केर आउनुहुन्न। तर तपाईंले दिनुभएको मायालाई म आफ्नो जीवनमा जीवित राख्न सक्छु। तपाईंले सिकाउनुभएका असल कुरा आफ्ना सन्तान र नातिनातिनालाई सिकाउन सक्छु। तपाईंले दिनुभएको स्नेह अरूलाई बाँड्न सक्छु।

सायद आफ्ना प्रियजनलाई गुमाएपछि उनीहरूप्रतिको सबैभन्दा सुन्दर सम्मान यही हो, उनीहरूले दिएको मायालाई आफ्नो जीवनको असल कर्ममा रूपान्तरण गर्नु।

म तपाईंलाई बिर्सेर अघि बढ्न चाहन्नँ, बाबा। तपाईंको सम्झना र संस्कारलाई साथमा लिएर अघि बढ्न चाहन्छु।

किनकि तपाईंको छोरी हुनु मेरो जीवनको एउटा अमूल्य पहिचान हो। तपाईंले दिनुभएको माया मेरो जीवनको त्यस्तो सम्पत्ति हो, जुन समय, दूरी र मृत्युले पनि खोस्न सक्दैन।

तपाईंकी सानु सधैँ तपाईंकी सानु नै रहनेछे

बाबा, तपाईंकी सानु आज पनि उही सानु हो।

मन दुख्दा तपाईंलाई नै खोज्ने, खुसी हुँदा तपाईंलाई सुनाउन मन लाग्ने, कुनै कुरा सम्झिँदा तपाईंको अनुहार आँखाअगाडि आउने र तपाईंको अभाव महसुस हुँदा चुपचाप आँसु झार्ने सानु।

समयले तपाईंलाई मेरो आँखाबाट टाढा लग्यो, तर मेरो मुटुबाट कहिल्यै टाढा लैजान सक्दैन।

तपाईं जहाँ हुनुहुन्छ, त्यहीँबाट आफ्ना छोराछोरी, बुहारी, ज्वाइँ, नातिनातिना र हाम्रो सम्पूर्ण परिवारलाई आशीर्वाद दिइरहनुहोला। हाम्रो दुःखमा हिम्मत बन्नुहोला, हाम्रो खुसीमा सम्झना बनेर मुस्कुराउनुहोला। हामीलाई सधैँ असल बाटोमा हिँड्ने प्रेरणा मिलिरहोस्।

तपाईंको अभाव सधैँ रहनेछ, बाबा। तर तपाईंले दिनुभएको माया, संस्कार र सम्झना पनि सधैँ हामीसँग रहनेछन्। तपाईंले सिकाउनुभएका जीवनका पाठहरू हाम्रो अमूल्य सम्पत्ति बनेर रहनेछन्।

एक वर्ष बित्यो, बाबा, तर मैले तपाईंलाई बिदाइ गर्न सकेकी छैन। सायद म तपाईंलाई बिदाइ गर्न चाहन्नँ पनि।

किनकि तपाईं मेरो सम्झनामा मात्र होइन, मेरो हरेक सासमा, मेरो हरेक भावनामा र मेरो जीवनका हरेक असल प्रयासमा हुनुहुन्छ।

अर्को जुनी हुन्छ भने, बाबा, फेरि पनि तपाईंकी छोरी भएर जन्मिन पाऊँ। फेरि तपाईंको काखमा बस्न पाऊँ। फेरि तपाईंको हात समातेर हिँड्न पाऊँ। फेरि तपाईंले मलाई त्यही मायाले ‘सानुuu’ भनेर बोलाउन पाऊँ।

यो जुनीमा अधुरा रहेका ती सबै पल अर्को जुनीमा पूरा गर्न पाऊँ।

मेरो प्यारो बाबा, तपाईंको आत्माले चिरशान्ति पाओस्। तपाईं जहाँ हुनुहुन्छ, त्यहीँ शान्ति र सद्गतिमा रहनुहोस्।

तपाईंको पहिलो वार्षिक पुण्यतिथिमा भावपूर्ण श्रद्धासुमन। 🙏🕊️

तपाईंकी सानुको मनमा तपाईंको ठाउँ कसैले कहिल्यै लिन सक्नेछैन।

धेरै धेरै माया, बाबा। अनगिन्ती माया।

तपाईं सधैँ मेरो बाबा रहनुहुनेछ, र म सधैँ तपाईंकी सानु। ❤️🙏

(स्मृति : कान्ति गुरुङ श्रेष्ठ, पोखरा हाल : युके)

सर्बाधिकार सुरक्षित गरिएको बारे : यस एभरेस्ट आवाज डटकमबाट सम्प्रेषित कुनैपनि समाचार, लेख, बिचार, टिप्पणी वा अन्य कुनैपनि किसिमको सामग्री सर्वाधिकार सुरक्षित गरिएको छ । यहाँ सम्प्रेषित कुनैपनि सामग्री बिना अनुमति साभार गरेको पाईए कानुनी कारबाहीमा जान बाध्य हुने जानकारी गराउँछौं ।